Официальный сайт
Адрес райисполкома:
231778, г.п. Большая Берестовица,
пер. Зеленый, 3
Электронная почта:
berestrec@mail.grodno.by
Телефон: 8-(01511) 2-17-47
Факс: 8-(01511) 2-17-47

Свет материнской любви



Кніга жыцця Таццяны Марцішэвіч










У заместителя председателя СПК имени Воронецкого по идеологической работе Алины Янушко — своя формула счастья
Редакция «Бераставіцкай газеты» дает старт акции «Свет материнской любви», организованной совместно с районной организацией общественного объединения «Белорусский союз женщин».

Цель акции – усиление внимания к каждодневному труду женщин-матерей по воспитанию подрастающего поколения, содействие повышению статуса матери, распространение положительного опыта семейного воспитания.

В ее судьбе удивительным образом переплелись и создали красивую жизнь большие человеческие чувства, заботливое материнство, счастливое супружество и профессиональный успех. Она прошла путь от агронома-агрохимика до заместителя председателя СПК имени Воронецкого. Заведовала детским садом в свое время, долгое время была председателем профкома и заместителем председателя по социально-бытовым вопросам. Главным же своим достижением она считает семью. Есть ли у таких женщин с большой буквы своя формула счастья?

– Когда имеешь семью, и в то же время присутствует желание расти профессионально, периодически чем-то одним приходится жертвовать ради другого, – открывает завесу тайны наша сегодняшняя героиня, счастливая женщина Алина Янушко. – И здесь главное уметь найти золотую середину, научиться слышать свою вторую половину и понимать ее. У нас с мужем Владимиром единодушие с первых дней знакомства.

Кстати, судьба свела супругов в студенческие годы. Один факультет, одна специальность, одна группа – Алина и Владимир вместе получали профессию агронома в Гродненском сельскохозяйственном институте.

– С первых дней друг другом заинтересовались, – пускается в воспоминания Алина Александровна, и глаза в это время блестят от счастья, как будто и нет за плечами прожитых лет. – Володя привлек, естественно, своей внешностью, спортивным телосложением и высоким ростом (в студенческие годы он был заядлый баскетболист!), не по-юношески реалистичным взглядом на жизнь и твердым осознанием того, чего хочет. Каждая из девушек мечтает о таком настоящем сильном мужском плече. Поэтому, когда он предложил на четвертом курсе учебы стать его женой, ответа ему долго ждать не пришлось.

Сыграли свадьбу, а на последних месяцах учебы в институте у молодой семьи родилась старшая дочь Наташа.

– Я даже на выпускном не была. Володя получал дипломы за двоих.

И вот следующая веха жизни. Еще одна составляющая формулы женского счастья:

– Володя преддипломную практику проходил в Больших Эйсмонтах. Тогдашний председатель хозяйства Николай Зданчук говорит: «Куда ты поедешь от нас, Володя?» Так Володя и по сей день здесь, – смеется Алина Александровна, – и я рядом с ним.

С тех пор жизнь не потекла, а понеслась на всем скаку. В Больших Эйсмонтах супруги Янушко заселились в новенькую «двушку», стали счастливыми родителями еще двух дочерей Тани и Оли.

– Все три наши девочки нашли себя и свой жизненный путь. Мы как родители только лишь устремляли их в нужном направлении, но не влияли на личный жизненный выбор ни одной из дочек. Все трое выросли самостоятельными и полными решительности людьми. Поэтому, когда Олю после окончания Гродненского лицея №1 по профильному филологическому направлению, где углубленно изучают иностранные языки (она туда поступила после 9 классов Большэйсмонтовской школы), автоматически зачисляли на педагогический факультет Гродненского государственного университета имени Я.Купалы, а она категорически противилась этому, мы с супругом настаивать и навязывать свое мнение не стали. Хотя отцовское слово в нашей семье имеет вес. Так Оля по собственному решению оказалась в экономической сфере. Таня закончила физкультурную академию в Минске, а сейчас она – заместитель директора Гродненской школы высшего спортивного мастерства. Дочка болеет спортом. Даже сейчас, когда была в деревне на каникулах, наведалась на конный двор, оседлала лошадку да прокатилась по местности. Старшая, Наташа, ушла в медицину. Она у нас девочка серьезная и профессию выбрала соответствующую.

Дети супругов Янушко каждый в своей занятости и это, как говорит Алина Александровна, тоже составляющая счастья.

– А еще счастье в том, что они всегда готовы друг за друга, а главное, за родителей постоять. Мы с Володей их учили: «Девочки, что бы ни случилось: будь-то горесть или радость вы должны быть вместе!» Этот наказ в семье соблюдается беспрекословно.

Приобретенный статус бабушки не меньше делает Алину Александровну счастливой. Говорит, осознает, что это самое прекрасное человеческое состояние – иметь продолжение. Сначала в детях, потом во внуках.

– Дверь в нашем доме не закрывается, чему мы с Володей бесконечно рады. Три внучки и три внука – вот такая улыбка судьбы. Шумные, шаловливые, но такие любимые. На этом и строится моя формула счастья, состоящая из ежедневных простых событий, микроскопических удовольствий. Даже от приготовления какого-нибудь интересного нового блюда, например. Я очень гармонично ощущаю себя сегодня и скажу прямо: я счастлива, чего и всем желаю!

Елена Карпук, фото автора


Яніна Іванаўна з вёскі Жукевічы Эйсмантаўскага сельсавета любіць працаваць на зямлі
Ехалі ў Бераставіцу рэйсавым аўтобусам, і я звярнула ўвагу на вялікі жоўты перац, што ляжаў каля вадзіцеля.

– Гэта мяне пачаставала бабуля з Жукевічаў, – гучна патлумачыў той. – Вунь яна, на пярэднім крэсле сядзіць.

Я азірнулася. І ўбачыла, што мне прыязна ўсміхаецца мілавідная жанчына гадоў пад семдзясят пяць.

І вось ужо мы размаўляем. Яніна Іванаўна Іядкоўская – з вёскі Жукевічы Эйсмантаўскага сельскага Савета. На маю зацікаўленасць, як ёй удалося вырасціць такога перца-велікана, жанчына ахвотна адказала:

– А нічога асаблівага не рабіла. Усё догляд любіць: як будзеш клапаціцца, так будзеш і мець. Мае дзеці неяк надта ж удалы гатунак перцаў купілі. Падумала, што трэба ў сябе яго завесці. І во ўжо каторы год такія перцы на агародзе растуць. Выспеюць – то я насенне з самых лепшых перчын збяру, каб потым, у лютым, пасеяць ў гаршчочкі. А з прыходам вясны высаджваю расаду.

Выказваю меркаванне, што Яніне Іванаўне ўжо няпроста ўпраўляцца з агародам.

– Даглядаць яго памагаюць дзеці і ўнукі, – удакладняе яна. – Стараемся, бо ўсё клопат любіць. Ну а перцы расліна асабліва капрызная. Накрываем плёнкай, каб ім было цяпло. Бачым, што пладоў завязваецца многа – абавязкова падвязваем кусцікі..

– Думаю, і ўсе так робяць, – працягвае мая новая знаёмая. – А паколькі гэты год для перцаў спрыяльны, то яны і ўрадзілі. Унучка некаторыя для інтарэсу ўзважвала: больш як па 400 грамаў!

… Мы працягваем гутарку і прыехаўшы ў Бераставіцу. Тэма зацікавіла Яніну Іванаўну, і яна ахвотна расказвае пра свой агарод, у якім так любіць корпацца.

– У мяне не болей сямі сотак, – дзеліцца. – Але месца на ўсё хапае. Зямля добрая, ні каменьчыка, ні грудачкі – кожная за гэтулькі гадоў у пальцах старанна перацёртая. Угноіш, падрыхліш як след – і ўсё расце як на дражджах. Мне зяць вельмі падсабляе: ёсць невялічкі трактар, так што бяды з ворывам няма.

– Хіба, скажыце, можна жыць у вёсцы і не мець агароду? – па-філасофску разважае далей. – Яно то і без яго пражыў бы – сёння ў магазіне ўсё купіш. Аднак у нашых Жукевічах і зусім старыя людзі ў агародах корпаюцца. Хіба ж улежаць спакойна рукі, якія ўсё жыццё на зямельцы працавалі?

Я разумею, пра што яна кажа. Бо не раз і не два слухала аповеды вясковых бабуль пра сваё жыццё, пад старасць часцей за ўсё адзінокае. На мае довады, што ўжо пара і адпачываць, тэлевізар глядзець, а не рупіцца ў агародзе, усе яны даводзілі: вельмі крыўдна было б бачыць замест агуркоў ды цыбулі толькі траву ці крапіву.

– А чаму, вы думаеце, на падворку адзінокай бабулі, якая без кіёчка ўжо і кроку не ступіць, па-ранейшаму ходзяць куры? – працягвае свае разважанні Яніна Іванаўна. І тлумачыць: – Бо без жыўнасці падворак пусты і сумны. І не столькі тыя яйкі патрэбны, як карціць чалавека адвечная звычка клапаціцца пра нешта. Калі б у мяне не было курэй, то не было б і патрэбы выйсці з хаты. А так можаш не можаш, а прой¬дзешся – і, глядзіш, кроў пачынае бегчы шпарчэй. Ды і час хутчэй праходзіць.

І гэтыя яе разважанні падкупляюць сапраўднай сялянскай мудрасцю.

…Яніне Іванаўне яшчэ далёка да таго ўзросту, калі даводзіцца браць у рукі кіёчак. Але здароўем яна пахваліцца не можа: дактары даўно прызначылі інваліднасць. А апошнім часам жанчыне давялося перанесці аперацыю на воку. Ды і ўвогуле жыццё яе не песціла. З мужам, Здзіславам Станіслававічам, траіх дзяцей выгадавалі – дачку і двух сыноў. Муж у гаспадарцы зваршчыкам працаваў. Аднак сёння Яніна Іванаўна ў іх прасторнай цаглянай хаце жыве адна: ідзе чацвёрты год, як мужа не стала.

Гэтая страта, на вялікі жаль, у жанчыны не першая. Шэсць год назад на іх сям’ю абрынулася страшэннае гора: у аўтамабільнай аварыі загінуў 39-гадовы сын Іядкоўскіх… Здавалася, перажыць такое проста немагчыма. Але ж куды, скажыце, падзецца?…

Бацькоў выратоўвалі дзеці, унукі-праўнукі, атулілі іх бясконцымі ўвагай і клопатам.

– Не хачу хваліцца, але, дзякаваць Богу, дзеці нашы выраслі харошыя, – кажа Яніна Іванаўна. – Душэўныя, спагадлівыя. Усё разумеюць, умеюць падтрымаць у цяжкую хвіліну. Калі б не гэта, то й не ведаю, як бы я вытрымала такое выпрабаванне лёсу.

А яшчэ яе моцна падтрымлівае вера ў Бога.

– Дзякуй за клопат кіраўніцтву нашага кааператыва: і на святы, і ў выхадныя дні мы ездзім у касцёл на аўтобусе, – кажа.

Цікаўлюся ў Яніны Іванаўны, колькі ў яе ўнукаў і праўнукаў. І, падобна, гэтым канчаткова падкупляю сваю субяседніцу. Вочы яе ўвачавідкі цяплеюць і выпраменьваюць шчасце. Хваліцца:

– А я, ведаеце, багатая: маю шасцёра дарослых унукаў і трое малых праўнукаў. Дзеля іх і жыву на гэтай зямлі.
Ахвотна і з радасцю расказвае пра кожнага свайго ўнука: пра тое, хто чым займаецца, захапляецца. Ганарыцца, што ўсе яны знайшлі сябе ў жыцці, што іх цэняць у калектывах, дзе працуюць.

Да прыкладу, прозвішча аднаго з унукаў, Аляксандра Іядкоўскага, ужо добра ведаюць чытачы нашай газеты. Малады чалавек – адзін з лепшых барцоў вобласці. Ён, выпускнік Бераставіцкай ДЮСШ, скончыў вучылішча алімпійскага рэзерву і цяпер працуе трэнерам у раённай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школе прафсаюзаў.

Мне прыемна слухаць маці і бабулю. Разумею: Яніна Іванаўна ў сваёй сям’і той душэўны магніт, да якога цягнуцца ўсе. І неаспрэчны аўтарытэт, незаменная дарадчыца. А гэта і ёсць сапраўднае мацярынскае шчасце.

– Ведаеце, у жыцці нішто так не важна, як здароўе і ўменне у любым выпадку заставацца чалавекам, – зноў па-філасофску разважае Яніна Іванаўна. – Здаўна ж людзі кажуць: той багаты, хто здаровы, і той шчаслівы, хто ўмее берагчы і шанаваць сваё шчасце. Сваім дзецям я не раз казала пра гэта.

… Такая вось жанчына жыве ў Жукевічах. Звычайная сяльчанка, знаёмства з якою пакінула светлы след у маёй душы.

Марыя Драпеза, фота аўтара